یاری اندر کس نمی بینیم یاران را چه شد ... دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی ... حق شناسان را چه حال افتاد، یاران را چه شد

به آسمان نگاهی بنداز، به ستاره هایش که امشب میهمانیشان با شکوه تر از شب های قبل است ... دلت می خواهد تو هم به آن مهمانی بروی، کافیست که فقط دلت بخواهد و آرزو کند ... آن وقت سوار بر مرکب مهتاب می شوی و راهی آسمان... عجب سفر باشکوهی ... از آن بالا نگاهی به زمین می اندازی ... یک شب رها! رها در آسمان ... در همین حال مهتاب صدایت می کند: پیاده شو! به مقصد رسیدیم ... چشمانت را باز می کنی ... شگفت انگیز است ... اینجا دنیای دیگری است ... ستاره ها یکی یکی به تو سلام می کنند ... و تو حیرت زده، نمی توانی جواب سلامشان را بدهی ... ماه ورودت را تبریک می گوید ... آن وقت تو در دلت می گویی چه سعادتی ... در جمع عاشقان آسمان ... میهمانیشان ساده است و عجیب ... دلهاشان خدایی ... از یکی از ستاره ها می پرسی: راستی هر شب اینجا مهمانیست؟ ... و او در پاسخ تو می گوید:  

 « دلت را رها کن ... آن وقت می بینی در دلت هم هر شب مهمانیست، کافیست با خودت عهد ببندی که هیچ وقت زمینی نباشی »

<<<...هزاران چرا...>>>

بعضی ها سلام
بعضی ها امیدوارم حال بعضی ها خوب باشه و خوش و سرحال باشید
بعضی ها راستی
چرا ما آدما حتما باید همه چیزو تجربه کنیم تا باور کنیم
چرا وقتی یکی که یه راهی رو رفته میگه نرو اشتباهه قبول نمیکنیم
چرا تا خودمون کلمون به سنگ نخوره باور نمی کنیم
چرا آدم نمیخواد از تجربه دیگران استفاده کنه
چرا باید خودمون همه چیزو تجربه کنیم
چرا ازاین غرور لعنتی یه ذره کم نمی کنیم تا بتونیم
چرا این غرور بی جا اجازه نمیده ما چیز درستو انتخاب کنیم
چرا این غرور بعضی وقتا نمی ذاره به حرف دل گوش کنیم
چرا این غرور نمی ذاره بعضی وقتا یه کلمه دوست دارم بگیم
چرا این غرور فکر میکنه با گفتن یه کلمه دوست دارم خودتو کوچیک کردی
چرا فکر میکنیم یه کلمه دوست دارم آدمو ذلیل میکنه
چرا به این فکر نمیکنیم که همین کله دوست دارم می تونه جه کارایی بکنه
چرا به این فکر نمیکنیم که یه کلمه دوست دارم می تونه یه دلو به دست بیاره
چرا فکر به این فکر نمیکنیم یه کلمه دوست دارم می تونه یه دل شکسته رو آروم کنه
چرا ما آدما با این غرور لعنتی زندگی می کنیم
چرا اصلا این تو وجود ما هست
چرا چرا چرا ؟
تا به حال فکر کردید که چقدر ضربه از جانب این غرور بی جا به آدم وارد شده
چرا باید ما همیشه اسیر باشیم
چرا ما باید نتونیم به این چیزا غلبه کنیم
چرا این آدم ضعیف که هیچ چیزی نمی دونه بوسیله این غرور فکر میکنه حاکم دنیاست
چرا ما آدما درباره همدیگه نمی تونیم درست فکر کنیم
چرا ما آدما نمی تونیم درباره یکدیگه درست قضاوت کنیم
چرا ما آدما نمی تونیم وقتی کسی رو می بینیم فوری از روی قیافه و طرز لباس پوشیدن اون فرد قضاوت نکنیم
چرا ما آدما به صورت همیدیگه توجه داریم
چرا ما آدما به سیرت همدیگه نگاه نمی کنیم . راستی
چرا صورت مهمتر از سیرت شده
چرا درون افراد دیگه برا کسی مهم نیست
چرا لباس پوشین نشانه شخصیت شده
چرا طرز حرف زدن مهمتر از محتوای حرف زدن شده
چرا ما آدما نمی تونیم درباره افراد پیش داوری نکنیم
چرا ما آدما نمی تونیم بدون ذهنیت قبلی از کسی در صورتی که اونو نمی شناسیم باهاش حرف بزنیم
چرا ما وقتی یکی بهمون میگه دوست دارم باور نمی کنیم
چرا وقتی کسی دوسمون داره همش میخواییم اونو امتحان کنیم
چرا نمی تونیم دوست داشتنو بدون امتحان باور کنیم
چرا عاقبت همه این امتحان های دوست داشتنا مردودیه
چرا دوست داشتن بدون امتحان باور کردنی نیست
چرا
چرا
چرا .......
چرا و هزار تا چرای دیگه که تو مخمه و دیگه نمی تونم بگم بقیه چرا ها باشه برای بعدا
چرا باید آخر هر متن بگم خدا حافظ

 یا علی