دانشجو، تحصیل کرده و باکلاس زیاد؛
دیندار، وظیفه شناس و بافرهنگ اصلا!
قسمت اول (دانشجو)
ناراحت نشوید اگر آن بود تیتر این مطلب و اگر آنی نباشد نتیجه مطلب که شما می خواهید. زیرا این سال ها بغضی نهفته داشتم و دارم و حرف های ناگغته ای که سلسله وار با تمام وجود بر این صفحه ی مجازی جاری خواهم کرد، به این امید که دل های حقیقی مطالعه شان کنند و بکدیگر را یاری رسانند؛ برای وصال به حضرت حقیقت، یعنی پیشرفت! (همه جور پیشرفت صحیح)
قانونی شده است در این دوران. قانون نانوشته در هیچ مکتبی و حک شده بر تمام مغز ما ایرانیان بی گناه. چه؟ همین قانون "هر چی من بخواهم" دیگر! توضیح می دم...
چون بر این عقیده ام و هستیم که مهمترین کارخانه تولید تمدن و آکسفورد و کمبریج انسان ها همین خانواده ی خودمان است، پس لطفا کمی پیش برویم به عقب - و نه برگردیم که کاری عبث است- و مشاهده کنیم؛ از ازل که ما بودیم والدین ما چه در گوشمان خواندند: «شیرتو بخور تا بزرگ شی، قوی شی، بعد دکتر شی منو خوب کنی.» و یا می گفتند: «برو مدرسه و درساتو خوب بخون تا مهندس بشی، وقتی هم که مهندس شدی کلی پول در میاری» و در ادامه: «بچه جان من این همه سال برات زحمت کشیدم! باید داشنگاه قبول بشی، اونم با رتبه بالا تا بری واسه خودت کسی بشی!!!» ... آقا (خانم) بیا بی خیال مابقی شویم. خودتان بخوانید تا آخرش را. البته ببخشید؛ جا دارد همینجا از تمام والدینی که کلمه کلیشه ای "خدمت به جامعه" را گاهی در گوشمان می خواندند و ما هم چون دکمه ی ریپیت دستگاه پخش صوت – MP3, VCD, DVD همه رقم موجود است- تکرار می کردیم تشکر ویژه کنم و همینجا حجت را تمام کنم که عزیز من: «همه ی این حرف ها که از والدین محترم، عزیز و تاج سر مکان، نقل قول کردم خوب هستند و برای ما مفید. ولی نه عالی» . نمی خواهم با یک مقدمه طولانی خسته تان کنم، چون شما ماشالله (و ان شاالله) انسان باسوادی هستی و تا آخر سفر را رفتی و برگشتی. ولی می خواهم از شما اجازه بگیرم و در بعضی از خطوط این مطلب پیش روی کنم به گذشته بازهم.
خب دوستان. اکنون به چه چیز رسیده ایم؟ هیچ؛ حتی به "چ" ی "چیز" هم نرسیده ایم (سیاسی نیست!)، چه برسد به "چه چیز"ش و پاسخ این"چه چیز؟"
"دانشجو" اولین لغت این مطلب بود؛ پس اول دانشجو
در دانشگاه گذر می کنی و می بینی که دانشجویان محترم حتی تکلیف خود را نمی دانند. اصلا نمی دانند برای چه اینجایند؟ کلاس ها را که یا چند در میان می روند و یا جسم در کلاس و دل در غفلت اند. و اندکی هم خدا خیرشان دهد که خوب با سوال هایشان حرص آن دوگروه را در می آورند. از کلاس که بیرون می آیند در مورد تنها چیزی که فکر نمی کنند چگونگی ادامه ی این راه (تحصیل) است. ولی نه؛ به نظر من اصلا فکر نمی کنند. چون عقل شان را در کف همان خوب های والدین سپرده اند. یعنی فقط می خواهند دکتر و مهندس شوند. ولی چه دکتر و مهندسی خدا می داند. نمی خواهم قشری را متهم کنم، بلکه می خواهم همه را متهم کنم. چون اکثریت یعنی همه و اگر همه عالی بودند – و نه فقط خوب- کشور اینی نبود که الان هست. با کمال اطمینان عرض می کنم که این همه حتی یک بار به بچه هایشان درست و حسابی رضای خدا را نفهمانده اند و یا روزی نگفتندشان که فرهنگ دانشجو بودن یعنی چه و اصلا نگفتند که دانشجو یعنی جوینده ی دانش! ققط گوششان را کر کرده اند که دانشگاه، دانشگاه، دانشگاه. و حتی یکبار نشده که به اشتباه بگویند: آسایشگاه (منظور بهشت). شما که می خوانید، لطفا پاسخ دهید که آیا روزی شده پدرتان نشسته باشد و به شما شبیه این جملات را بگوید؟ «بچه جان! همه این تلاش ها را می بینی؟ همه این درس و ثروت و مقام را می بینی؟ حتی اگر ذره ای رضای خدا در آن حضور نداشته باشد، نانوی میکرونی نمی ارزد! اگر تحصیل می کنی و پول مملکت و بنده که پدرت باشم مصرف می کنی، لطفا همان میکرون مقدار فرهنگ دانشجو بودن را داشته باش که معادل است با معنی لغوی آن (جوینده ی دانش). همین یک میکرون بس است برای پیشرفت کشورت و عوض کردن اوضاع وخیم اکنون. و وصال به هدف نهایی یعنی سرافرزای مسلمان و اسلام و درپی آن رسیدن از دانشگاه به آسایشگاه...»
بوده است چنین روزی؟ نبوده است جانم. چون اگر بود اینگونه نبودیم!!!
نمی خواهم کلیشه ای نصیحت کنم – همانند بقیه – و بگویم "این کار رو بکنی خوب است و این کار رو بکنی بد". بلکه خواهش می کنم از شما فقط اندک ساعتی در این مورد که عرض شد، فکر کنید!
بحث دانشجو خیلی طولانی تر از این حرف هاست. چه برسد به مابقی گزینه ها که در تیتر آورده شده اند. ان شاالله این بحث را با کمک شما در قسمت های بعدی ادامه می دهیم الی ماشاالله؛
که هم شما خسته نشوید و هم حق مطلب ادا شود.
پس لطفا ابراز کنید عقایدتان را ...
