فرق دستگاه و آواز چیست؟

برای بسیاری از هنرآموزان در ابتدای کار این سوال مطرح میشود که مثلا چرا شور و ماهور و ..." دستگاه" و بیات اصفهان و دشتی و ... "آواز" نامیده میشوند .
برای توضیح این مسئله نخست باید بفهیم که اصولا دستگاهها چگونه از هم شناخته می شوند و چه فرقی با هم دارند .
برای آغاز دستگاه ماهور را در نظر بگیرید ، همانطور که برای نوازندگان تار و سه تار مرسوم است و می دانند پرده های ماهور در گام دو همگی بکار هستند ( یعنی ربع پرده و نیم پرده نیستند یا به عبارت دیگر سری و کرن و بمل و دیز نیستند ) ( البته نوازندگان ویلن و کمانچه معمولا ماهور ر یا سل می نوازند که به ترتیب دو دیز و فا دیز می شوند ) حال مهمترین مسئله ای که مایه تفاوت دستگاهی از دیگری می شود خارج شدن پرده ها از حالت بکار می باشد مثلا اگر در دستگاه " ماهور دو" یا به عبارت بهتر " گام دو" نت می کرن شود حالت ایجاد شده را آواز افشاری می نامند ولی اگر نت لا کرن و سی بمل شود حالت جدید را دستگاه شور می نامند یا اگر لا کرن و می بمل شود این حالت را آواز بیات اصفهان می نامند و ... .
توجه داشته باشید که این تغییر پرده ها فقط جنبه نظری ندارد و هنگام شنیدن حتی برای کسانی که آشنا به دستگاهها نیستند ، اینکه حداقل تغییری ایجاد شده واضح است به این صورت که مثلا هنگام شنیدن ماهور احساس شادی بیشتری نسبت به شور در انسان ایجاد می شود یا دستگاه چهارگاه احساس شکوه و عظمت بیشتری نسبت به مثلا دشتی که سوزناک تر است دارد . البته این قواعد هرگز کلی نیست و اصولا موسیقی چیزی نیست که استثنا نداشته باشد . مثلا آهنگ معروف " ای ایران " در دستگاه دشتی که عموما غم انگیز است توسط استاد روح الله خالقی تصنیف شده است که کاملا حماسی است و این مسئله به توانایی و ذوق و استعداد آهنگسازان دارد که بتوانند چنین هنر نمایی ها را انجام دهند والا میتوان گفت که 90% تصنیف های دشتی سوزناک هستند مثلا آهنگهای عارف قزوینی مانند " گریه کن " و " گریه را به مستی بهانه کردم " و آهنگهای مرتضی محجوبی مانند " کاروان " و " نوای نی " و آهنگ " آه سحر" از روح الله خالقی .
حال به بیان فرق دستگاه و آوازها می پردازیم :
اصولا آوازها زیر مجموعه دستگاه ها هستند یعنی آوازها از نظر پرده هایی که نواخته می شوند مانند آن دستگاهی هستند که جزو آن هستند یعنی مثلا ابوعطا در پرده های شور نواخته می شود فقط با این تفاوت که نت شاهد تغییر کرده است ولی هرگز نمی توان ماهور را در پرده های شور نواخت مگر در مرکب نوازی که یک گوشه دلکش ماهور منطبق برگوشه شهناز شور می شود .
تقسیم بندی بدین صورت است :
-1دستگاه ماهور شامل آواز راست پنجگاه می باشد .
2 -دستگاه شور شامل آوازهای دشتی – ابوعطا – افشاری – بیات ترک و نوا است.
3- دستگاه همایون شامل آواز بیات اصفهان است.
-4 دستگاه چهارگاه
5- دستگاه سه گا ه
دسته بندی فوق را استاد علی نقی وزیری بنا نموده اند ولی قدما بر هفت دستگاه و پنج آواز معتقدند بدین صورت که راست پنجگاه و نوا را نیز دستگاه جداگانه به شمار می آورند ولی نوا نیز در پرده های شور و راست پنجگاه نیز در پرده های ماهور نواخته می شود که به این علت تقسیم بندی وزیری علمی تر به نظر می رسد.
البته عده ای نیز بر نظریه دوازده دستگاه معتقدند چون واقعا اگر جنبه نظری را کنار بگذاریم دستگاه ها هنگام شنیدن کاملا تفاوت می کنند و دیگر اینکه برخلاف این تقسیم بندی ها بویژه در مورد دستگاه شور آوازهای آن کاملا متفاوت و گاهی شبیه دیگر دستگاه ها هستند مثلا بیات ترک بیشتر از اینکه شبیه شور باشد مانند ماهور است و افشاری شبیه نوا و تا حدی سه گاه می باشد .
نکته دیگر اینکه اصول مرکب نوازی دقیقا مبتنی بر آگاهی از همین مطالب دارد و کسانی که بر این موارد تسلط داشته باشند براحتی می توانند از هر دستگاهی به دستگاه دیگر تغییر مقام بدهند و از نظر علمی هیچ محدودیتی برای مرکب نوازی وجود ندارد هر چند که تا کنون این کار برای همه دستگاهها مرسوم نشده است .

منبع : وبلاگ آوای الوند

شب آرزوها

 ليله الرغائب اولين شب جمعه ماه رجب است كه براي آن اعمال و فضايل بسياري نقل كرده اند كه از آن جمله مي توان به روزه پنجشنبه و استغفار زياد اشاره كرد.

شب جمعه اوّل ماه رجب را ليلة الرَّغائب مى‏گويند و از براى آن عملى از حضرت رسول‏صلى الله عليه وآله وارد شده با فضيلت بسيار كه سيّد در اقبال و علّامه در اجازه بنى زهره نقل كرده‏اند از جمله فضيلت او آنكه گناهان بسيار بسبب او آمرزيده شود و آنكه هر كه اين نماز را بگذارد چون شب اوّل قبر او شود حقّ تعالى بفرستد ثواب اين نماز را بسوى او به نيكوتر صورتى با روى گشاده و درخشان و زبان فصيح.

 التماس دعا

منبع: شبستان نیوز

افسوس كوتاهي در كارهاي گذشته را با تلاش در آينده جبران كنيد.

                                                                    مسند امام هادي(ع) / ص۳۰۴

 چكيده اعمال ماه مبارك رجب

از پيامبر گرامي اسلام (ص) روايت است كه رجب ماه بزرگ خداست و ماهي در فضيلت و حرمت به آن نمي رسد. جنگ و مبارزه با كافران در اين ماه حرام است و رجب ماه خدا، شعبان ماه من و رمضان ماه امت من است. پس در آن بسيار بگوييد: استغفرالله و اسئله التوبه ، يعني از خداوند آمرزش مي خواهم و از او خواستار توجه و احسانم.

اميرالمؤمنين علي (ع) فرمود: هركه از ماه رجب يك روز اول ماه يا وسط ماه و يا آخر ماه را روزه بدارد گناهان گذشته و آينده او (يه شرط تقوي) آمرزيده شود.

نماز در هر شب ماه رجب

در هر شب ، دو ركعت ، بعد از حمد سه مرتبه سوره كافرون و يك مرتبه سوره توحيد خوانده شود و چون سلام دهد دست ها را بلند كند و بگويد:

لا اله الا الله وحده لا شريك له ، لهُ المُلك و لهُ الحَمدُ يُحيي و يُميت و همو حيُّ لا يَموت ب‍يده الخير و هو علي كل شيء قدير و اليه المَصير و لا حول و لا قوه الا باالله العلي العظيم اللهم صلي علي محمد الني الامي و اله.

و بكشد دست ها را به صورت خود.

از حضرت رسول (ص) نقل است: كسي كه اين عمل را بجا آورد ، حق تعالي دعاي او را مستجاب گرداند و ثواب شصت حج و شصت عمره را به او عطا فرمايد.

                                                              التماس دعا

                                                       دوستدار شما مسطبا

این دفعه چیزی نمینویسم !

راستش خودم هم خسته شدم و حوصله ام سر رفته.

به خاطر همین میخوام برای تنوع هم که شده تو این بخش براتون چند تا از عکس های خودم و دوستانم رو بزارم.

البته بعد از این عکس ها بازم براتون مینویسم ولی حتما بین نوشته هام برای رفع خستگی کارهای جالبی می کنم.

بهتره که بریم عکس ها رو ببینیم...

 از سمت راست:سعید/سید محسن/میثم/مهرداد/خودم  نمازخانه خوابگاه چمران

از سمت راست: خودم/مهرداد/محمد علی         اردوگاه لشکر ۴۱ ثارالله در اهواز

بدون شرح

<<<...هزاران چرا...>>>

بعضی ها سلام
بعضی ها امیدوارم حال بعضی ها خوب باشه و خوش و سرحال باشید
بعضی ها راستی
چرا ما آدما حتما باید همه چیزو تجربه کنیم تا باور کنیم
چرا وقتی یکی که یه راهی رو رفته میگه نرو اشتباهه قبول نمیکنیم
چرا تا خودمون کلمون به سنگ نخوره باور نمی کنیم
چرا آدم نمیخواد از تجربه دیگران استفاده کنه
چرا باید خودمون همه چیزو تجربه کنیم
چرا ازاین غرور لعنتی یه ذره کم نمی کنیم تا بتونیم
چرا این غرور بی جا اجازه نمیده ما چیز درستو انتخاب کنیم
چرا این غرور بعضی وقتا نمی ذاره به حرف دل گوش کنیم
چرا این غرور نمی ذاره بعضی وقتا یه کلمه دوست دارم بگیم
چرا این غرور فکر میکنه با گفتن یه کلمه دوست دارم خودتو کوچیک کردی
چرا فکر میکنیم یه کلمه دوست دارم آدمو ذلیل میکنه
چرا به این فکر نمیکنیم که همین کله دوست دارم می تونه جه کارایی بکنه
چرا به این فکر نمیکنیم که یه کلمه دوست دارم می تونه یه دلو به دست بیاره
چرا فکر به این فکر نمیکنیم یه کلمه دوست دارم می تونه یه دل شکسته رو آروم کنه
چرا ما آدما با این غرور لعنتی زندگی می کنیم
چرا اصلا این تو وجود ما هست
چرا چرا چرا ؟
تا به حال فکر کردید که چقدر ضربه از جانب این غرور بی جا به آدم وارد شده
چرا باید ما همیشه اسیر باشیم
چرا ما باید نتونیم به این چیزا غلبه کنیم
چرا این آدم ضعیف که هیچ چیزی نمی دونه بوسیله این غرور فکر میکنه حاکم دنیاست
چرا ما آدما درباره همدیگه نمی تونیم درست فکر کنیم
چرا ما آدما نمی تونیم درباره یکدیگه درست قضاوت کنیم
چرا ما آدما نمی تونیم وقتی کسی رو می بینیم فوری از روی قیافه و طرز لباس پوشیدن اون فرد قضاوت نکنیم
چرا ما آدما به صورت همیدیگه توجه داریم
چرا ما آدما به سیرت همدیگه نگاه نمی کنیم . راستی
چرا صورت مهمتر از سیرت شده
چرا درون افراد دیگه برا کسی مهم نیست
چرا لباس پوشین نشانه شخصیت شده
چرا طرز حرف زدن مهمتر از محتوای حرف زدن شده
چرا ما آدما نمی تونیم درباره افراد پیش داوری نکنیم
چرا ما آدما نمی تونیم بدون ذهنیت قبلی از کسی در صورتی که اونو نمی شناسیم باهاش حرف بزنیم
چرا ما وقتی یکی بهمون میگه دوست دارم باور نمی کنیم
چرا وقتی کسی دوسمون داره همش میخواییم اونو امتحان کنیم
چرا نمی تونیم دوست داشتنو بدون امتحان باور کنیم
چرا عاقبت همه این امتحان های دوست داشتنا مردودیه
چرا دوست داشتن بدون امتحان باور کردنی نیست
چرا
چرا
چرا .......
چرا و هزار تا چرای دیگه که تو مخمه و دیگه نمی تونم بگم بقیه چرا ها باشه برای بعدا
چرا باید آخر هر متن بگم خدا حافظ

 یا علی

دو سال دیگر موسیقی ایران دگرگون می شود !!!

فاطمه اي طليعه عشق! اي بهانه هستي! اي عصاره وجود رسول(ص)!

پيش از تو خداي عالم، بهانه اي براي آفريدن نداشت. عشق بي معنا مانده بود.

فخر، فروتني، بزرگي، آبرو، زيبايي و كمال همه واژه هايي تهي، بي فروغ و بي نشان بودند.

تو اما با طلوع خود برگستره زمان، عشق را معنا كردي؛ فخر را مايه مباهات شدي؛ فروتني در مكتب تو درس افتادگي آموخت؛ بزرگي، اوج از بلنداي تو يافت. آبرو حتي از تو آبرو گرفت؛ زيبايي را تو زينت بخشيدي؛

و ... بالاخره كمال نيز بواسطه تو تكامل پذيرفت.

مانده ام از تو چه بگويم؟ چگونه  بگويم؟ كه قلم درمانده از ستايش توست؛ تويي كه: